Ik moet nu wel om mezelf lachen. Als ik terugkijk naar de weken voor de verkiezingen, zie ik een man vol gezonde, maar misschien ook wat arrogante overmoed. Het heeft iets hoogmoedig, dat geef ik direct toe, maar dat is nu eenmaal wat ambitie met je doet. Alle seinen leken op groen te staan: de peilingen, de geluiden op straat, het gevoel in de fractie. We dachten de winst binnen te slepen.

En dan volgt de ontnuchtering. Van drie zetels naar één.

Verliezen is wennen. Het is een lesje nederigheid dat hard aankomt. Het heeft bijna iets louterends om alles waar je op rekende weg te zien vallen. Terug naar af, zonder die symbolische 200 euro van het bord te mogen pakken. En natuurlijk is er de angst. De knagende gedachte: ben ik passé? Ben ik op mijn retour? Tegen het landelijke geweld van de partij van Lidewij kan ik lokaal simpelweg niet op; die dynamiek is groter dan ikzelf.

Soms overvalt de moedeloosheid me. De verleiding is groot om de rug te keren naar de papieren bestuurlijke werkelijkheid. Maar de dynamiek van de raadsvergaderingen en het zijn van een publieke figuur werken verslavend. Ik weet: dit is wat ik moet doen. Ik ben er goed in, dit is mijn ambacht en mijn lot. Het zou zonde zijn om die jaren aan ervaring niet te verzilveren. Ik ben het verplicht aan de mensen die mij hun vertrouwen gaven; zij verdienen een stem die het klappen van de zweep kent.

Toch zit er een diepere vrees onder het politieke handwerk. Ik weet dat op een dag alles stopt. Ik vrees de stilte van de dag dat de deuren sluiten en ik alleen nog kan piekeren over hoe het was. Als de afleiding van de politiek wegvalt, komen de indringende mijmeringen en beschouwingen over het leven weer bovendrijven. Het raadswerk is voor mij de manier om de blik op de horizon te houden; vooruitkijken is immers altijd beter dan terugblikken.

Het leven zelf herinnert ons aan wat echt van waarde is. Dat merkte ik bij het overlijden van Martin Both van XON. Ik mis hem als mens, zijn aanwezigheid en zijn karakter. Zijn wegvallen zorgt voor een besef dat verder gaat dan de politieke waan van de dag. In dat licht zijn zetels slechts getallen, terwijl de waarde van het leven en de mensen om ons heen de werkelijke kern vormen.

Niets doen is daarom geen optie. Ede moet blijven, Nederland moet blijven. Hoe klein die ene zetel nu ook voelt, wij doen er toe. Verlies maakt je sterker; het is goed om dit mee te maken om de essentie weer scherp te krijgen. De geschiedenis leert dat volharding de enige weg is naar succes; kijk naar Henry Ford, wiens eerste twee bedrijven instortten voordat hij de wereld veranderde.

Ik merk dat dit verlies mij de energie, de honger en de scherpte teruggeeft om juist nu door te pakken. De echte winnaars zijn de verliezers die weigerden op te geven. Wij blijven staan, ik ga door, en ik ben scherper dan ooit. Misschien is dit verlies wel het beste wat mij op dit moment had kunnen overkomen.